www.scena.wloclawek.pl


Scena.Wloclawek.pl - [ Kulturalna Strona Miasta ]	szukaj:

na Scenie

Co? Gdzie? Kiedy?

· Koncerty
· Klubowy Tydzień

· Teatr Impresaryjny
· WOEiPK
· WCK
· Galeria Sztuki Współczesnej
· Miejska Biblioteka Publiczna
· Muzeum

· o nas
oferta współpracy
nota prawna

· patronat medialny

· kontakt

ankieta

fotorelacje

inne galerie

Włocławska Scena

· Muzyka
· Fotografia
· Film
· Poezja

www.pegaz.wwi.pl

rozmowy Sceny

· Piotr Kupicha

· Diana Staniszewska

· Darek Marzec

· Dominika Pawłowska

· Adam Nowak

· Kuba Neske

· Lipskee

· Meks

· Grzegorz Walczak

· Natalia Kukulska

· Robert Kwiatek

· inne wywiady

recenzje

· Quidam - Bez (pół)prądu
· Quidam - Alone Together

Q&A

pytania i odpowiedzi odpowiadają włocławscy muzycy

wspólnie ze Sceną

   4. urodziny Sceny
     Włocławek
     22 VIII 2008

   Photospot 2
     Włocławek
     16 VI 2008

   Animaton
     Włocławek
     20 IV 2008

   Photospot
     Włocławek
     23 XII 2007

   Manchester
     Włocławek
     30 XI 2007

   3. urodziny Sceny
     Włocławek
     24 VIII 2007

   Solidarni z Jackiem
     Włocławek
     31 X 2006

   Galeria bezdomna
     Włocławek
     4-11 XII 2004

wspieramy

słuch@my

Artykuły > wywiady > Rozmowa z Adamem Nowakiem

Rozmowa z Adamem Nowakiem, liderem zespołu „Raz, Dwa, Trzy”, który wystąpił podczas koncertu galowego XVII Finału Turnieju Poezji Śpiewanej we Włocławku.

„Raz, Dwa, Trzy” gościło we Włocławku 5 lat temu. Co zmieniło się w zespole od tamtego czasu?
Zmieniło się niewiele, wszyscy jesteśmy ci sami, oprócz tego, że coraz bardziej posunięci w wieku, aczkolwiek nie mam z tego powodu jakichkolwiek wyrzutów sumienia, bo do własnego opakowania i świadomości mam stosunek czysto instrumentalny. Gramy piosenki różne. Od tamtego czasu zrealizowaliśmy płytę z utworami Wojciecha Młynarskiego, przygotowujemy się do wydania albumu z naszymi piosenkami. A w samym Włocławku zmieniło się tyle, że na drogach jest więcej samochodów (śmiech)

Graliście w Jarocinie, na Woodstocku, koncertach poezji śpiewanej, a dostajecie nagrodę w kategorii pop. Jak pan to odbiera?
(śmiech) Koncerty mogę jakoś wytłumaczyć, bo to jest nasza świadoma decyzja. Jeżeli graliśmy w Jarocinie czy na Woodstocku dla około trzystu tysięcy ludzi, to jest to, jak mówię, nasz świadomy wybór. A jeśli się nas umieszcza w kategorii pop... to powiem, że dwukrotnie za pomocą szantażu, stepowania i wydobywania z siebie dźwięków udawało mi się zmieniać kategorie. Raz otrzymaliśmy nagrodę też w kategorii alternatywnej. Cały czas uważam, że alternatywa to niekoniecznie stricte rodzaj stylistyki muzycznej, co również postawy, którą się prezentuje, dlatego też myślę, że Fryderyk, który nastąpił właśnie w tej kategorii za płytę „Niecud” w 1999 roku jest sprawiedliwie przyznany.

Później zaliczano nas do różnych kategorii. W popie umieszczono płytę z piosenkami Agnieszki Osieckiej i Wojciecha Młynarskiego. Nie kłócę się z tym, bo zamysł jest dla mnie jasny. Oboje artyści, zarówno pani Osiecka, jak pan Młynarski funkcjonowali przecież na rynku w ruchu popularnym i pisali piosenki popularne, więc nie widzę powodu, dla którego ich utwory w naszym wykonaniu miałyby być zaliczane do innych kategorii. Bo przecież to nie są albumy ani rockowe, ani hip-hopowe, ani klasyczne, ani nawet folkowe, mimo, że gramy na instrumentach akustycznych. Są to płyty z utworami popularnymi. O zamieszczeniu nas w takiej, a nie innej kategorii zadecydowały korzenie tych piosnek.

Czyli te nagrody stanowią zaprzeczenie wczorajszych słów Janusza Deblessena, który powiedział do uczestników Finału Turnieju Poezji Śpiewanej, że poezja jest dziś undergroundem?
(śmiech) To zależy od szerokości siania poezją przez wykonawcę, tak bym to nazwał. Bo jeżeli umieszcza się wiersz czy haiku w wagonie metra, to przecież już jest ono popularne! Jeżeli w ciągu dnia to haiku zostanie przeczytane przez milion dwieście pięćdziesiąt osiem tysięcy osób, to trudno tutaj mówić o pewnym undergroundzie. Może, dlatego że metro jeździ pod ziemią, to może dlatego underground, ale tutaj oczywiście trochę kpię…

A jak szeroko sieje poezją "Raz, Dwa, Trzy"? Czy jest popularne?
Jeżeli istnieje podział na kategorie: niepopularny, dość popularny, popularny, bardzo popularny, gwiazda, to zespół „Raz, Dwa, Trzy” jest w miarę popularny i zupełnie nam z tym do twarzy. To nam wystarczy, bo żaden z nas nie zrobi gestów, które robią tak zwane gwiazdy pop, po to, aby niekoniecznie śpiewać muzykę, ale żeby osiągnąć pewien status popularności by stać się ikoną wbrew umiejętnościom czy talentowi, który się posiada. Natomiast gdyby się przyjrzeć wykonawcom z zachodu, to często tak zwane gwiazdy pop są bardzo dobrze wyszkolonymi piosenkarzami i mucykami, czego niestety brakuje naszym „gwiazdom” pop.

Kilka dni temu na antenie Roxy.Fm powiedział Pan, że w polskim świecie muzycznym wzrasta ranga Fryderyków…
Stanisław Trzciński namówił mnie do wzięcia udziału w tegorocznej gali wręczenia Fryderyków. Po pierwsze do przybycia, a po drugie pomimo złych skojarzeń i wspomnień z poprzednich uroczystości do krótkiego występu. Z powodu obecności niektórych osób i pewnej szlachetności, jaką usiłowano obdarować tę uroczystość twierdzę, że Fryderyki zyskują na randze. A jeżeli nie zyskują, to mają podobne statusy, jak na przykład festiwal w Opolu – wszyscy na niego „psioczą”, ale większość tam przychodzi…

Pochodzi pan z Poznania, związany jest z Zieloną Górą, otrzymał pan tytuł „Torunianina roku”. Do którego z tych miast ma pan największy sentyment?
To jest tak, że rzeczywiście na dnie serca i pamięci ten Poznań pozostaje, bo tam się urodziłem i pamiętam go jako miejsce, które mi się podoba. Jednak obecny Poznań nie jest już miastem moich marzeń. Z Zieloną Górą byłem związany przez pięć lat. Tam studiowałem. Grupa ludzi, z którą tam współpracowaliśmy...robiliśmy dziwne akcje i prowadziliśmy przeróżne działalności, spowodowała, że to miasto mi się spodobało. Ale nie chciałem tam zostać do końca życia, dlatego się wyprowadziłem. Potem poszedłem za żoną do Torunia i tu się zasymilowałem – urodziła się dwójka naszych dzieci. Rzeczywiście obywatele Torunia jakoś mnie hołubią, bo w tym roku przyznali mi status Człowieka Roku (plebiscyt organizowany przez Gazetę Wyborczą). Mało tego, w ubiegłym tygodniu dowiedziałem się, że została mi przyznana nagroda kulturalna. To mnie jednocześnie cieszy i martwi. Cieszy, bo miło być docenionym, a martwi, dlatego, że ja nie mam aż takiego wkładu w kulturę Torunia. Chciałbym mieć większe zasługi aniżeli to, że pokazują mnie w TV, a czasem słychać o mnie w radiu, gdzie mówię, że mieszkam w Toruniu. Cieszę się, że można taką nagrodę dostać tylko raz i ci, którzy przyjdą po mnie, będą w pełni zasługiwali na tę nagrodę.

A jaka zatem byłaby dla pana najwyższa nagroda?
Najwyższa? Otrzymuję ją co chwilę! Akceptacja publiczności, jej zaciekawienie naszą twórczością – to najwspanialsze, co możemy otrzymać! Granie to praca na własne życzenie i każda inna nagroda jest miłym, ale tylko dodatkiem, bo tak zwany artysta musi umieć funkcjonować bez statuetek. Nagroda w żaden sposób nie może być celem, a fakt, że się jej nie otrzymuje nie może budzić rozczarowania, bo przecież to, że przyjeżdża się do miasta, przychodzą ludzie i można dla nich śpiewać piosenki jest największą z nagród!

W jednym z wywiadów powiedział pan, że robił różne rzeczy, aż „został artystą”. Jak to się stało, czy była to decyzja – nagły zwrot i świadomy wybór, czy dzieło przypadku lub zbiegu okoliczności?
Myślę, że wszystko po trochu. Zarówno zbieg okoliczności jak i świadomy wybór, bo przecież nikt nam nie kazał jechać do tego Krakowa [Trzy miesiące po powstaniu zespołu w 1990 roku, muzycy „Raz, Dwa, Trzy” wygrali 26. Studencki Festiwal Piosenki w Krakowie – przyp. IR ] i występować. Zrobiliśmy to sami. Mówiłem, że wykonywałem wiele czynności, bo jednocześnie poszukiwałem swojego miejsca, a z innych stron tego miejsca nie mogłem znaleźć i wszystkie zajęcia, których się imałem nie były tymi, które uważałem, że będę robić do końca życia.
Będąc portierem garderobianym, roznosicielem mleka czy pracownikiem fizycznym lub kimkolwiek innym wiedziałem, że podejmuję pracę czasowo. W latach osiemdziesiątych był przymus pracy, jednostka w państwie socjalistycznym nie mogła nic nie robić. Ten, kto nie pracował był niebieskim ptakiem i należał mu się areszt oraz grzywna. A ja nie chciałem iść do aresztu, więc często zmieniałem pracę.

Na tylnej okładce książki „Trudno nie wierzyć w nic, między wiarą a niewiarą” znajdujemy hasła pana opisujące „były kelner, technik żywienia zbiorowego, roznosiciel mleka, kompozytor (…)”. Czy można w tak krótki sposób człowieka scharakteryzować?
Tego nie wiemy. Ale to jest wielka umiejętność scharakteryzować kogoś jednym słowem. Zdarzają się tacy arcymistrzowie, którzy to potrafią. Ta notka zawiera część mojej biografii i oczywiście w jakiś sposób mnie charakteryzuje. Żadnego z tych zajęć się nie wstydzę i uważam każde z nich w jakiś sposób za równorzędne, ponieważ każde wymaga pewnych umiejętności. Jeżeli się jest ciekawym życia, to się wykonuje różne czynności…

Co pana fascynuje? Jakie „obrazki” dnia codziennego malują uśmiech na pańskiej twarzy?
Nie potrafię powiedzieć, bo bardzo mnie rozśmiesza absurd życia. To, do czego ludzie przywiązują wielką wagę, nagle okazuje się bez znaczenia i na odwrót, to, co jest bez znaczenia staje się czymś bardzo ważnym. Taka przewrotność losu powoduje, że się uśmiecham…

Czyli jest to pewnego rodzaju przekora…
To jest przekora i być może wyrobiona przez lata umiejętność reagowania z refleksem na to, co nowego przynosi życie.

Czy pańska przekorność jest w jakiś sposób powiązana z pokorą?
Przekora jest antagonistyczna w stosunku do pokory, ponieważ osoba, która przyjmuje z pokorą, wszystko, co ją otacza, nie będzie się buntowała i nie będzie podważała prawideł, które istnieją. Natomiast ja w charakterze niestety mam coś takiego, że niekiedy mi się przydarza podważanie czegoś, co mi się nie podoba.. W związku z tym nie ze wszystkim się zgadzam, ale uczę się tego, żeby się zgadzać… Jak się okazuje z lat młodzieńczych, mam jednak naturę buntownika i chociaż w ogóle po mnie tego nie widać, to ból gdzieś pod spodem jest ukryty. Dzisiaj umiem go rozpoznać zamieniać w przekorę.

Jednym słowem – przekorny?
Przekora Przekory (śmiech).

Jakie myśli pojawiają się w pańskiej głowie, gdy widzi pan człowieka, który zacięcie, tak jak pan kiedyś, wierzy w swoją niewiarę?
Doceniam bardzo jego wysiłek. To jest tak, że wiara bardzo często jawi się nam jako wynik natężenia woli, natomiast prawdziwa wiara po pierwsze jest aktem łaski ze strony Pana Boga. Po drugie, nie jest sama, tylko istnieje nierozłącznie z nadzieją i miłością. Bardzo często w rozmowach pojawiają się pytania na temat wiary...o wierze, z wiarą, bez wiary i tak dalej. Natomiast to jest tylko jeden termin z trzech bardzo ważnych...powodujących, że potrafimy przyjąć odpowiednią postawę w stosunku do ludzi, świata i Boga.
Osoba, która jest zamknięta w swojej niewierze, wkłada wiele wysiłku w tę niewiarę i trzeba docenić jej trud. Poznałem bardzo wiele osób zapalczywie niewierzących, natomiast wiele uczciwszych i bardziej transparentnych niż tak zwane osoby wierzące. Zatem to nie do mnie należy ocena, ja mogę się tylko przyjrzeć zjawisku i chcieć porozmawiać najmniej o Bogu, religii i wierze, a najchętniej o zwykłych, prostych sprawach.

O zwykłych, niekoniecznie prostych, „Kochaj i rób, co chcesz”. Realizuje Pan tę myśl św. Augustyna w życiu?
Okazuje się, że te zwykłe są najtrudniejsze w zarówno w realizacji, jak i w rozmowie. „Kochaj i rób, co chcesz” to jest dobre zdanie… Sądzę, że nie sposób jest zrozumieć człowieka, jeśli się go nie kocha. Czy realizuję? Nie zawsze, bo… jestem przekorny (śmiech)

Często mówi pan, że z wiekiem coraz mniej wie. Jak pan reaguje na kolejny paradoks, który w świadomości swojej niewiedzy widzi jej zalążek?
To ma swoje dobre strony. Kiedy uczymy się w szkole zdania „Wiem, że nic nie wiem.” to tak naprawdę kompletnie nie pojmujemy co ono oznacza. Do prawdziwego znaczenia tych słów dochodzi osoba, której wydaje się, że ogarnia wszystko, co ma do ogarnięcia, która ma nawet złudzenie, że przewiduje to, co się powinno przewidzieć. Jednak potem okazuje się, że ten wspaniały zamysł ludzkiego mózgu jest niedoskonały. Życie wszystko weryfikuje, cały czas wnosi nowe konteksty w te same czynności, przerasta ludzkie zamysły. Dlatego ta słabość ludzkiego umysłu, jeżeli się człowiek już do niej przyzwyczai, nie sprawia smutku. Wiem tylko, że to idzie w zgodzie z tym, że człowiek zdaje sobie sprawę ze swojej niedoskonałości. A jeżeli jest niedoskonały, to musi być świadomy słabości, a jeżeli zdaje sobie sprawę z własnej słabości to już jest dobrze. Stąd jest prosta droga do wątpliwości, a od wątpliwości jest nie aż tak skomplikowana ścieżka do tego, żeby nie tyle świat obejmować umysłem, chociaż należy to robić, co jednak sercem i uczuciami.
Czy według pana, każdy z natury jest dobry?
Spójrzmy na dzieci (śmiech). Mamy skłonność do tego, że oceniając kogoś czy jest dobry, czy zły, widzimy osobę dorosłą. Natomiast, jeżeli spojrzymy na dziecko, które radośnie biega dookoła nas, to jesteśmy skłonni powiedzieć, że jest niewinne, dobre. No, bo takie jest.

Czyli absurdy świata tworzą niejako otoczkę wokół radośnie biegającego dziecka, która nie pozwala mu być niewinnym i dobrym w dorosłym życiu?
Wszyscy przynosimy ze sobą jednocześnie coś dobrego i złego. Jeżeli jesteśmy wrażliwi, jeżeli dziecko w nas nie umarło to znaczy, że potrafimy w podobny sposób patrzeć na innych ludzi. A jeżeli nasze wewnętrzne dziecko jest kompletnie zakamuflowane, to wszystkich, nawet najmłodszych i najbardziej niewinnych będziemy postrzegać jako złych.
A dzieci mają prawo do wywracania naszego świata, kto ma mieć takie prawo, jak nie one?

Myślę, że tą piękną myślą zakończymy naszą rozmowę. Do zobaczenia na koncercie galowym pod niebem pełnym cudów, oczywiście...
Ja również dziękuję. Do zobaczenia.

Z Adamem Nowakiem rozmawiali: Irmina Rusicka i Łukasz Daniewski